Mijn rechterhand

Mijn Rechterhand

“Als de rechterhand je leven bedreigt en in gevaar brengt, dan moet je hem afhakken....
Je kunt beter verminkt door het leven gaan dan brandend de dood op je nek halen..”

Deze veeleisende (wat lugubere) tekst uit het evangelie van Mateus, hoofdstuk 18, vers 8, citeer ik naar aanleiding van de vraag: “Wat betekent Lindalva voor je leven en werk in Belém?”

Allen, die mij in de afgelopen 15 jaar in Belém bezocht hebben, kennen deze geweldige vrouw, mijn rechterhand.
Ze is religieuze, zuster non, een categorie die in de Nederlandse geseculariseerde samenleving niet meer zo bekend is. Weinigen van hen dragen nog een habijt en behoren in ons land, net zoals wij paters, tot een uitstervend ras.
In een lang verleden, toen ze nog met velen waren, versprak de verstrooide kardinaal Alfrink zich toen hij een groep zusters in een landelijke vergadering toesprak met de woorden: ´God gewaagde meiden´ i.p.v. ´God gewijde maagden......´

Zuster Lindalva heeft niets te maken met de geciteerde Bijbeltekst, integendeel.
Maar zonder haar vriendschap, inzet, vertrouwen en hulp zou ik soms wel eens ´verminkt´ door het leven gaan omdat Lindalva geduldiger en tactischer is en met deze kwaliteiten haalt ze voor mij, soms lompe Hollander, bij een ´parochiebrandje´, de hete kastanjes uit het vuur.
Bovendien is ze m´n secretaresse voor correctie van officiële correspondentie en contracten. Ze heeft ook, in naam van de parochie, een machtiging voor notaris en bankzaken.

Lindalva is 56 jaar en behoort tot een Braziliaanse congregatie van religieuzen die in 1928 gesticht is. Vorig jaar had onze parochie de eer om de verschillende communiteiten van deze zusters die in de Amazone werken, te verwelkomen om in onze Jambeirão hun 80-jarig bestaan te vieren.
De bedoeling van hun stichter was dat ze in de periferie op pad moesten gaan om met woord (evangelie) en daad de armen en noodlijdenden bij te staan en daarmee zitten die zusters dus ook op de spiritijnse golflengte.

Lindalva kwam een jaar later dan ik in de parochie van Benguí en had in het binnenland al jarenlang als pastoraal werkster opgetrokken met mensen die in de knel zaten waaronder die van een vrouwengevangenis. Ook is ze in dat binnenland lid geweest van de Commissie van Landpastoraal zoals ik dat jaren was in de Amazone kontreien.

Van opleiding is ze onderwijzeres en haalde hier in Belém het diploma van de Theologische-Oeucumenische Hogeschool.
Ze trekt veel op met vrouwen van arme gezinnen. De cursussen van haar huis- atelier (met naaimachines door de Pro-Amazonas aangeschaft) hebben al heel wat moeders en dochters aan het werk gezet.
En zo waren (zijn) er altijd bezigheden voor de vrouwenclub: borduurwerk, kooklessen, tassen beschilderen met Amazone-motieven (die ik bij m´n laatste bezoek aan Holland meebracht voor de vrouwen van het Pro-Amazonasteam.

Verder heeft ze in de loop der jaren al heel wat alfabetisatie-cursussen georganiseerd en ook bij deze bijeenkomsten is er ruimte voor discussie over de problemen waarmee de vrouwen te kampen hebben. Sommigen zijn door de echtgenoten in de steek gelaten terwijl anderen te lijden hebben van dominante mannen die hier met bosjes rondlopen.
Die informele kontakten geven de moeders meer bewustzijn en moed om in onze macho-maatschappij voor hun rechten op te komen.
In de parochie vind je Lindalva verder nog in onze bijbelschooltjes en bij de cursussen voor jongeren die zich jaarlijks voorbereiden op het Vormsel.

We trekken dus veel met elkaar op en geef ik haar, alsook andere parochianen, na avondvergaderingen vaak een lift naar huis. Ruim tien jaar terug hoorde ik nog wel eens, via via , een roddel:´Zouden die twee............? ´ Niet dus.
We kunnen goed met elkaar opschieten en hebben we soms wel, zoals ieder ECHT-paar, ruzie. Maar die gaat niet ver. Dan komen we later tot een dialoog en gaan ergens een ijsje eten.

Beste wensen, van verre en van harte, Jan Derickx


Nieuws & Updates

Nieuwsbrief

Website by JDI-ICT